Liszaj jest przewlekłą chorobą skóry, błon śluzowych oraz paznokci. Nie można się nim zarazić. Zmiany skórne to grudki, pęcherze, wysypka, plamy lub blizny. Najczęściej występującą odmianą liszaja jest liszaj płaski.

Jak wygląda liszaj?

Najczęściej występująca odmiana liszaja to liszaj płaski. Przy tej chorobie na skórze pojawiają się połyskujące, sinofioletowe grudki. Zmiany w barwnikowej postaci liszaja płaskiego mają ciemne zabarwienie. Istnieje też odmiana pęcherzowa, w której oprócz pęcherzy występuje też zanik błon śluzowych, skóry i płytki paznokciowej. Na owłosionej skórze oraz w okolicy mieszków włosowych pojawia się liszaj płaski mieszkowy. Rumieniowata postać choroby objawia się czerwoną oraz brunatną wysypką lub okrągłymi bliznami. Oprócz tego schorzeniu towarzyszy nadmierna wrażliwość na światło. Przy liszaju twardzinowym pojawiają się natomiast niewielkie, błyszczące białe plamki. Wraz z upływem czasu ich powierzchnia się powiększa, marszczą się i zmieniają w blizny.

Liszaj płaski

Liszaj płaski jest przewlekłą chorobą, która dotyka skórę, błony śluzowe i paznokcie. Diagnozuje się ją zazwyczaj u osób, które skończyły 30 lat. Dotąd nie udało się poznać przyczyn powstania tego schorzenia. Liszaj może mieć związek z istnieniem chorób autoimmunologicznych, w których przebiegu organizm atakuje własne komórki. Zmiany skórne występują też u osób, które chorują na cukrzycę, zapalenie lub marskość wątroby. Liszaj płaski w związku z tym, że nieznane są jego przyczyny, jest leczony objawowo. Leki przeciwhistaminowe (podawane też przy alergiach) łagodzą świąd. W przypadku długotrwałych lub nasilonych symptomów choroby, stosuje się glikokortykosteroidy. Pomocne jest też smarowanie zmian skórnych maścią sterydową, która zmniejsza zaczerwienienie i opuchliznę. W leczeniu liszaja wykorzystuje się też fototerapię – zabieg rozjaśniający skórę. Jeśli powyższe leczenie nie przynosi skutku, stosuje się retinoidy oraz cyklosporynę.